Er zal een dag zijn,
waarop het huis nog ademt,
maar zachter dan voorheen.
De stoelen staan,
waar ze altijd stonden.
Het kopje koffie
kent nog mijn hand.
De zon komt op,
zoals het altijd deed.
Het licht streelt zachtjes de tafel
waaraan wij altijd zaten.
Nu zit ik daar,
niet verloren,
maar stil,
nog omringd door ons wij.
Zachtjes klinkt er muziek,
een melodie die ooit zo gewoon was.
Het neuriet nu gemis,
zelfs de tijd is een even stil.
Ik ben niet weg,
maar enkel uit vorm gegleden —
zoals adem in de kou,
nog zichtbaar voor heel even …
Naschrift
In de stilte van het huis
fluistert nog iets van mij —
een leeg kopje
en mijn onbespeelde gitaar.
heel even voelt het,
alsof ik terug bij jullie ben,
zo zacht,
zo dichtbij.